භෞතික විද්යාව යනු ස්වභාවධර්මයේ සිදුවන විවිධ සංසිද්ධි මැනීම සහ ගණිතමය ආකෘති මඟින් පැහැදිලි කිරීම සිදු කරන විෂය ක්ෂේත්රයකි. නූතන විද්යාවේ දියුණුව සඳහා මිනුම් උපකරණ සහ ඒකක ක්රම අත්යවශ්ය පදනමක් සපයයි.
ජාතික අන්තරජාතික ඒකක ක්රමය (SI) භෞතික පද්ධතියක යම් ගුණයක් සෘජුව හෝ වක්රව මැනිය හැකි නම් එය භෞතික රාශියක් ලෙස හැඳින්වේ. අන්තර්ජාතික ඒකක ක්රමයට (SI) අනුව මූලික රාශි 7ක් සහ ඒවාට අනුරූප මූලික ඒකක හඳුන්වා දී ඇත:
-
දිග: මීටරය ()
-
ස්කන්ධය: කිලෝග්රෑමය ()
-
කාලය: තත්පරය ()
-
තාප ගතික උෂ්ණත්වය: කෙල්වින් ()
-
විද්යුත් ධාරාව: ඇම්පියරය ()
-
ද්රව්ය ප්රමාණය: මවුල ()
-
දීප්ත තීව්රතාව: කැන්ඩෙලාව ()
මාන විශ්ලේෂණය සහ එහි භාවිත භෞතික රාශියක් මූලික රාශිවලට (විශේෂයෙන් ස්කන්ධය , දිග සහ කාලය ) බැඳී ඇති ආකාරය දැක්වෙන සංකේතාත්මක ප්රකාශනයක් එහි මාන ලෙස හැඳින්වේ. භෞතික විද්යාවේදී මාන විශ්ලේෂණය ප්රධාන වශයෙන් ආකාර දෙකකට යොදා ගනී:
-
සමීකරණවල නිරවද්යතාව පරීක්ෂා කිරීම: භෞතික සමීකරණයක් නිවැරදි වීමට නම් එහි දෙපැත්තේ සහ සෑම පදයකම මාන එකම සමාන විය යුතුය.
-
සමීකරණ ව්යුත්පන්න කිරීම: යම් භෞතික රාශියක් රඳා පවතින සාධක හඳුනාගෙන, දර්ශක සමාන කිරීම මඟින් නව සමීකරණ ගොඩනැගීමට මාන උපකාරී වේ.
විද්යාත්මක ක්රමයේ පළමු පියවර වන්නේ නිවැරදි නිරීක්ෂණ මඟින් දත්ත රැස් කර, පරීක්ෂණ මඟින් ඒවා තහවුරු කිරීමයි. මෙවැනි මිනුම් සහ නිරීක්ෂණ භෞතික විද්යාවේ නව සොයා ගැනීම් සඳහා මුල් වී ඇත.